Onder 7.3.3. Raad van State 7 juli 2021

Om effectieve en gelijkwaardige handhaving van EU-regels in de lidstaten te bereiken, schrijft de EU sinds eind jaren zeventig van de vorige eeuw, vooral bij landbouwsubsidies en douane, de lidstaten specifieke bestuurlijke sancties voor op overtredingen van de betrokken Unieregels. De vraag naar de evenredigheid van die voorgeschreven sancties is door nationale rechters regelmatig prejudicieel aan het HvJ voorgelegd. Het HvJ beoordeelt de voorgeschreven sancties op geschiktheid en noodzakelijkheid en onderscheidt daarbij tussen gedifferentieerde en ongedifferentieerde sanctiestelsels. Ongedifferentieerde sanctionering acht hij in beginsel onverenigbaar met het evenredigheidsbeginsel omdat de sanctie niet kan worden afgestemd op de ernst van de overtreding. Het gaat daarbij bijvoorbeeld in steunzaken om overtreding van administratieve voorwaarden zoals het niet binnen de gestelde termijn uitvoeren van de transactie of het niet op tijd overleggen van bewijsstukken. In zulke zaken leert het Hof dat zo’n overtreding niet tot volledig verlies van de steun mag leiden als dat gevolg niet in redelijke verhouding staat tot het belang van de termijnstelling of niet noodzakelijk is om het doel van de termijnstelling te bereiken. In veel steunzaken gaat het HvJ met het oog op de evenredigheid van de sanctie na of de overtreding een hoofd- of bijkomende verplichting betreft, bijvoorbeeld in de zaak ILCO, waarin de nationale autoriteit een steunverzoek conform de EU-regeling volledig had geweigerd omdat niet was voldaan aan een bepaalde verplichting. Het Hof achtte dat echter onevenredig:

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c89ca0d135fe8b52282b59102727020dab2780288816d04ae1973b7ad8686804 | shasum -a 256