Onder 8.4.2. Raad van State 7 juli 2021

Dat niet-naleving van administratieve verplichtingen in beginsel niet zou moeten leiden tot volledige intrekking van de subsidie, wil niet zeggen dat intrekking die verder gaat dan terugvordering van het niet-verantwoorde deel niet mogelijk zou zijn. Integendeel: aangenomen dat er een wettelijke grondslag voor bestaat, zou bijvoorbeeld subsidiefraude wel degelijk moeten kunnen leiden tot een volledige intrekking, ook als zonder die fraude aanspraak op een deel van die subsidie zou hebben bestaan. De sanctionering moet immers ook effectief en afschrikwekkend zijn. Wel brengt de eis van evenredigheid stricto sensu mee dat het bestuursorgaan bij de volledige intrekking dan rekening houdt met de mate van verwijtbaarheid. Voor de vraag welke differentiatie op dit punt mogelijk c.q. wenselijk is, biedt de bestuurlijkeboeterechtspraak interessante gezichtspunten. Gelet op de betrokken belangen en de ingrijpendheid van de sanctie, ligt het in de rede dat de rechter het verwijtbaarheidsoordeel tamelijk indringend op evenredigheid toetst. Wij zouden menen dat een en ander tot de slotsom leidt dat het middelste derde van de glijdende schaal - een intermediate toetsingsintensiteit - aangewezen is, waarbij de rechter toetst of het bestuursorgaan met de volledige intrekking, gelet op de ernst van de overtreding en de mate verwijtbaarheid, binnen de vrij enge marges van ‘evenredig’ is gebleven, ook al zou de rechter zelf wellicht een ander besluit hebben genomen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c89ca0d135fe8b52282b59102727020dab2780288816d04ae1973b7ad8686804 | shasum -a 256