Onder 9.4.3. Raad van State 7 juli 2021

Niet altijd bieden het EVRM of het Unierecht of rechtsbeginselconforme uitleg van de formele wet een uitweg, met name niet als men beginselconforme uitleg moeizaam verenigbaar acht met ‘het primaat van de politiek’, dus met art. 120 Grondwet, met name niet als die formele wet of diens wetsgeschiedenis geen twijfel laat over het te voeren beleid ongeacht mogelijke onevenredigheid daarvan, dus ongeacht mogelijke strijd met een andere formele wet (art. 3:4 Awb). Zoals in 9.4.1 al opgemerkt, wordt verschillend gedacht over de vraag wat bij zo’n botsing rechtens is. De meest uitgesproken voorstander van voorrang van art. 3:4(2) Awb is Scheltema, die betoogt dat een bij formele wet gefixeerde bevoegdheidsuitoefening steeds moet kunnen worden getoetst op evenredigheid en dat dit naar geldend recht (art. 3:4(2) Awb) ook mogelijk zou zijn. Anderen, zoals Zijlstra en Van der Loop, betwijfelen dat. Naar geldend recht heeft de tweede groep denkelijk gelijk, gezien het systeem van art. 3:4 Awb en de arresten van de Hoge Raad in de zaken Harmonisatiewet en Boseton . Als uit het systeem van en de toelichting op art. 3:4 Awb volgt dat de uitoefening van een bij ‘wettelijk voorschrift’ gebonden bevoegdheid niet aan het evenredigheidsbeginsel in art. 3:4(2) Awb kan worden getoetst, geldt dat te meer voor toetsing van de uitoefening van een door de formele wetgever gebonden bevoegdheid.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c89ca0d135fe8b52282b59102727020dab2780288816d04ae1973b7ad8686804 | shasum -a 256