Alinea 57 Raad van State 17 maart 2021

In beroep heeft [appellant sub 2] alsnog betwist dat hij de mededeling heeft gedaan. Naar het oordeel van het college heeft de rechtbank daaraan ten onrechte doorslaggevende betekenis toegekend. Dit is immers niet in lijn met de vaste jurisprudentie van de Afdeling over de bewijskracht van eerste verklaringen in handhavingszaken. Volgens die jurisprudentie wordt iemand in beginsel gehouden aan zijn eerste tegenover een toezichthouder afgelegde verklaring en wordt slechts in bijzondere gevallen doorslaggevend belang toegekend aan een latere wijziging (lees: betwisting) van die verklaring. Uit deze jurisprudentie volgt dat de eerste verklaring van [appellant sub 2] in 2004 het meest betrouwbaar is. Op dat moment was hij immers nog niet op de hoogte van de consequenties van zijn uitlating voor het kunnen verkrijgen van een tegemoetkoming in planschade en was hij meer geneigd om naar waarheid en onbevangen te verklaren. In 2018, ten tijde van de wijziging van zijn verklaring, had hij een financieel belang bij zijn antwoord. [appellant sub 2] had op dat moment immers een aanvraag om tegemoetkoming in planschade ingediend en wist dat zijn verklaring uit 2004 mogelijk in de weg kon staan aan inwilliging van die aanvraag. In de aangevallen uitspraak is ten onrechte geen doorslaggevende betekenis aan het verslag van de StAB toegekend. De rechtbank heeft in dit kader niet onderkend dat het verslag is opgesteld door een onafhankelijk persoon die de bestuursrechter adviseert. Het verslag heeft, anders dan de rechtbank heeft overwogen, dezelfde overtuigingskracht als een proces-verbaal. In dit kader is relevant dat [appellant sub 2] in 2004 in de gelegenheid is gesteld om te reageren op het verslag, maar vervolgens, ondanks dat dit een zeer kleine inspanning was, niet te kennen heeft gegeven dat hij verkeerd is geciteerd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6f8d0049389d49269b60131acdfed70c56049c29b467b765164079c5b1357fc0 | shasum -a 256