Alinea 39 Raad van State 31 maart 2021

De door [appellante] aangevoerde omstandigheden dat er bijna vier maanden zaten tussen het constateren van de overtreding en de daadwerkelijke sluiting van de woning en dat de burgemeester in die periode geen actie zou hebben ondernomen ten aanzien van de woning of de veiligheid van de buurt, doen niet af aan de noodzaak van de sluiting. Daarbij is van belang dat de burgemeester eerst een voornemen tot sluiting van de woning kenbaar heeft gemaakt waartegen [appellante] een zienswijze heeft ingediend en de burgemeester [appellante] aanvankelijk tot en met 11 juni 2019 in de gelegenheid heeft gesteld om vervangende woonruimte te zoeken. [appellante] heeft de voorzieningenrechter van de rechtbank echter om een voorlopige voorziening gevraagd, waardoor de burgemeester pas op 4 juli 2019 mocht overgaan tot sluiting van de woning. Het tijdsverloop tussen het aantreffen van de drugs in de woning op 14 maart 2019 en het sluiten van de woning op 4 juli 2019 is daarom niet onredelijk lang. Dat [persoon A] inmiddels in voorlopige hechtenis zat, betreft een tijdelijke en persoonsgebonden maatregel en laat onverlet dat de burgemeester er belang bij had om de bekendheid van het pand in het drugscircuit weg te nemen om zo herhaling van de overtreding te voorkomen. Dat [persoon A] alleen in de schuur in drugs zou hebben gehandeld en de burgemeester daarom hoogstens had moeten volstaan met het sluiten van de schuur, zoals [appellante] stelt, is niet aannemelijk gemaakt. Uit het proces-verbaal van bevindingen van 10 april 2019 blijkt dat een afnemer heeft verklaard in de woning te zijn geweest en dat uit een politieobservatie is gebleken dat een man van wie aannemelijk is dat het om een afnemer gaat bij de voordeur heeft aangebeld, zodat de rechtbank terecht heeft geoordeeld dat de burgemeester niet had moeten volstaan met het sluiten van de schuur.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6dea97db441796eb5ce28240ee03682664e1fb4875c2d8849511f518e3286d37 | shasum -a 256