Alinea 33 Raad van State 19 oktober 2022

5.3. Het betoog van [verzoeker] over de mogelijke gevolgen van PFAS-verontreiniging in de Westerschelde kan niet leiden tot herziening van de uitspraak van 12 november 2014. Daartoe overweegt de Afdeling als volgt. Zij stelt voorop dat het bijzondere rechtsmiddel herziening niet bedoeld is om een partij de gelegenheid te bieden om argumenten die al eerder naar voren hadden kunnen worden gebracht alsnog naar voren te brengen. [verzoeker] heeft destijds in de procedure tegen het RIP, onder verwijzing naar rapporten van Tauw, aangevoerd dat onvoldoende onderzoek is verricht naar de bodemkwaliteit in het plangebied en dat nader onderzoek moet worden gedaan naar de gevolgen van het water voor de bodemkwaliteit van de Hedwigepolder, maar heeft verder niets over PFAS opgemerkt. In dit geval had de PFAS-verontreiniging in de Westerschelde of in ieder geval de mogelijkheid daarvan vóór de uitspraak bij [verzoeker] redelijkerwijs bekend kunnen zijn en had hij zijn bezwaren daarover in de procedure over het RIP naar voren kunnen brengen. Zo bevat paragraaf 6.2.4.4.4 van het MER een beschrijving van de waterbodemkwaliteit in de Westerschelde. Die is onder meer gebaseerd op het in 2006 gepubliceerd dioxineonderzoek waarin ook is gekeken naar PFOS- en PFOA-concentraties in sediment. Uit het MER en de daaraan ten grondslag liggende onderzoeken blijkt dat alleen in sediment van Hansweert en Vlissingen concentraties van PFOS zijn gemeten, vergelijkbaar met concentraties in sediment van de Nederlandse Noordzeekust. Weliswaar stelt [verzoeker] terecht dat het MER in zoverre slechts ziet op PFOS-concentraties op meetlocaties die niet vlakbij de Hedwigepolder zijn gelegen en dat daarin over PFAS-metingen bij het voor de Hedwigepolder relevante meetpunt niets is opgenomen, maar dat laat onverlet dat [verzoeker] of althans zijn deskundige in algemene zin bekend had kunnen zijn met gegevens over PFAS. Daargelaten de vraag of het op de weg van de minister had gelegen om daar meer informatie over te verstrekken en nader onderzoek naar te doen, had [verzoeker] in beroep tegen het RIP kunnen aanvoeren dat het onderzoek in zoverre te beperkt is en de gegevens over PFAS onvolledig zijn. In dat kader is mede van betekenis dat het rapport 'Perfluoralkylzuren in Nederlands oppervlaktewater 2008-2012' geruime tijd voor de uitspraak openbaar is geworden via de Rapportendatabank. Op de website van Rijkswaterstaat staat als publicatiedatum daarvan 16 januari 2014. In de enkele stelling van [verzoeker] dat dit rapport niet openbaar was, ziet de Afdeling onvoldoende aanleiding om te twijfelen aan de juistheid hiervan. Uit het rapport blijkt dat sinds 2011 metingen en analyses plaatsvinden naar PFAS in de Westerschelde. Die gegevens waren vanaf dat moment dus openbaar beschikbaar en hadden redelijkerwijs bekend kunnen zijn. In het door Tauw in opdracht van [verzoeker] opgestelde advies "Effecten van PFAS op estuariene natuur in de Hedwigepolder" van 29 november 2021 is overigens nog vermeld dat ook voor 2011 publicaties bekend waren over hoge gehaltes van PFAS in het water en in ‘visserijproducten’ in de Westerschelde. Dit betekent dat de door [verzoeker] genoemde verhoogde PFAS-concentraties in de Westerschelde geen feiten of omstandigheden zijn als bedoeld in artikel 8:119, eerste lid, onder b van de Awb. Het aangevoerde kan om die reden niet leiden tot herziening van de uitspraak van 12 november 2014.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b8aca2413f43ceecbad6f36fe835c6d97cf62bad22a6dd9c3310212281cfcdf8 | shasum -a 256