Alinea 32 Raad van State 16 februari 2022

4.2. Artikel 2.4.5, eerste lid, van de Vob luidt: "Het is een ieder verboden met een vaartuig of object tegen betaling of andere vergoeding, goederen of passagiers te vervoeren of vaartochten te verzorgen." Anders dan het college aanvoert, vallen de gedragingen van [appellant] alleen onder het in dat artikel omschreven verbod als hij een "betaling of andere vergoeding" heeft ontvangen. Omdat niet in geschil is dat [appellant] geen betaling of vergoeding heeft ontvangen, kan hij niet worden aangemerkt als pleger.[appellant] heeft gesteld dat hij in de veronderstelling verkeerde dat de groep die deelnam aan de vaartocht bestond uit bekenden van [partij]. Hij heeft verder gesteld dat hij niet wist dat [partij] een betaling zou ontvangen voor de vaartocht. De Afdeling is van oordeel dat het college niet aannemelijk heeft gemaakt dat [appellant] wél op de hoogte was van deze betaling. De stelling van het college dat [appellant] pas gedurende de beroepsprocedure is gaan betwisten dat hij de overtreding heeft begaan, is hiervoor onvoldoende, alleen al omdat deze stelling onjuist is. [appellant] heeft namelijk al in zijn zienswijze van 31 augustus 2018 gesteld dat hij nergens van wist en dat hij dacht dat [partij] met bekenden van hem zou gaan varen. Dat [partij] heeft erkend dat hij de overtreding zelf heeft begaan, is, anders dan het college heeft aangevoerd, niet relevant. Die erkenning zegt namelijk niets over de wetenschap van [appellant]. Verder is de stelling van het college dat [appellant] wisselend heeft verklaard over zijn relatie met de eigenaar van de boot, wat ook zij van de juistheid van die stelling, onvoldoende om aannemelijk gemaakt te achten dat [appellant] op de hoogte was van de betaling.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a0c19180f783617d7b8b7f9407d7d540669f66d20874780120f23b9b02d0e765 | shasum -a 256