Alinea 49 Raad van State 7 juni 2023

10.1. Het college stelt zich in het besluit op bezwaar van 14 juni 2022 op het standpunt dat het enkele feit dat de TGG onder productcertificaat is geleverd, geen dwingend bewijs oplevert dat degene die de grond toepaste niet wist of redelijkerwijs had kunnen vermoeden dat door de toepassing van de TGG de bodem en het oppervlaktewaterlichaam verontreinigd konden worden. Het sluit niet uit dat uit ander bewijs die wetenschap of dat vermoeden wel kan volgen. De Staat had volgens het college op zijn minst redelijkerwijs kunnen vermoeden dat de TGG die werd toegepast teerhoudend asfaltgranulaat (hierna: TAG) kon bevatten. De Staat had volgens het college ook kunnen weten dat er twijfels bestaan over de geschiktheid van het bestaande normenkader voor het beoordelen van de verontreinigingen in TAG. In het besluit is in dit verband verwezen naar het document "HWBP Kansenscan kennis en innovatie 2015", waarin wordt opgemerkt dat er nog te veel risico’s zijn om TGG als dijkmateriaal toe te passen. De stelling van de Staat en anderen dat die passage niet ziet op de milieuhygiënische risico’s maar uitsluitend op civieltechnische risico’s, klopt volgens het college niet, omdat in de samenvatting van het document wordt gesproken over "risico’s [...] ten aanzien van de functionaliteit en het gedrag van TGG". Dat duidt er volgens het college op dat het niet uitsluitend over civieltechnische, maar ook over milieuhygiënische risico’s gaat. Uit de in het bestreden besluit genoemde rapporten blijkt verder dat zich verontreiniging van het grondwater en oppervlaktewater heeft voorgedaan, zodat volgens het college de zorgplichten van artikel 13 Wbb en artikel 7 Bbk gelden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/415a9bded8a69be268bb320d4aad296ed4d2d27d59288e4b5a5cccf332c65e93 | shasum -a 256