Alinea 29 Raad van State 15 mei 2024

5. In hoger beroep betoogt [appellante] dat de rechtbank blijk heeft gegeven van een te beperkte opvatting van de reikwijdte van het Besluit betalen private schulden en de Wht. Zij heeft volgens [appellante] miskend dat de vereisten die gelden voor de overname van een private schuld, zoals in dit geval de opeisbaarheid, maar ook de vastlegging van een informele schuld in een notariële akte, onredelijk en bezwarend zijn in het licht van het evenredigheidsbeginsel en het gelijkheidsbeginsel, en in de praktijk gevolgen hebben die juist niet passen bij de doelstelling van de hersteloperatie om het veroorzaakte leed van gedupeerde ouders te herstellen. De wetgever heeft daar volgens [appellante] niet bij stilgestaan. Het niet overnemen van deze schuld bij Defam B.V., die [appellante] is aangegaan om familieschulden te kunnen voldoen, leidt ertoe dat de benarde financiële situatie waarin zij zich met haar gezin bevindt als gevolg van de kinderopvangtoeslagaffaire onverminderd voortduurt, wat onevenredig is. Het verschil dat in het Besluit betalen private schulden en in artikel 4.1,tweede lid, van de Wht wordt aangebracht tussen ouders die wél te kampen hebben met betalingsachterstanden en opeisbare schulden en ouders die dat hebben weten te voorkomen, leidt bovendien tot een ongerechtvaardigd onderscheid, omdat hun situaties materieel niet noodzakelijkerwijs verschillend zijn en even nijpend kunnen zijn. Tegen deze achtergrond betoogt [appellante] dat de rechtbank het besluit van 5 augustus 2022 met voorbijgaan aan de in de Wht neergelegde terugwerkende kracht had moeten toetsen aan het Besluit betalen private schulden, dat Besluit op zijn beurt exceptief had dienen te toetsen aan het evenredigheids- en gelijkheidsbeginsel en de bedoelde vereisten buiten toepassing had moeten laten. Subsidiair betoogt [appellante] dat de rechtbank artikel 4.1. van de Wht exceptief had dienen te toetsen en met toepassing van deze beginselen de vereisten uit artikel 4.1. van de Wht buiten toepassing had moeten laten. In elk geval had het besluit van 5 augustus 2022 daaraan moeten worden getoetst en wegens strijd met deze beginselen moeten worden vernietigd. Tot slot betoogt [appellante] dat de rechtbank ten onrechte geen toepassing heeft gegeven aan de hardheidsclausule.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fbc02549d4f8038a53931adc1108617fce6e0c3a7e5555d1beadb5399dfc8f3a | shasum -a 256